Het is alweer enige tijd geleden dat ik over de klassenobservatie heb geschreven.
Naar aanleiding van de klassenobservatie door manueeltherapeut Sjaco Jordens op de school van mijn eigen kinderen, heb ik contact opgenomen met Coby Kortleven. IB-er op de Johannes Calvijnschool en tevens coördinator t.a.v. de klassenobservatie.
Coby:"Een leerkracht van onze school, die tegelijk moeder is van een kind met het kiddsyndroom, tipte ons, hoe haar zoon na een behandeling was opgeknapt. Zij vroeg zich af, of er soms meer kinderen met onverklaarbare klachten last zouden hebben van het kiddsyndroom. Daarom vroeg zij aan de heer Jordens, of er een mogelijkheid zou zijn om leerlingen te screenen. De heer Jordens ging daar positief op in. Wij hebben toen met hem afgesproken dat hij op school zou komen en leerlingen zou observeren.
Eigenlijk waren sommige ouders best een beetje sceptisch: zou zo'n man in één oogopslag in de groep kunnen zien of een kind dit probleem heeft? Wij vonden het echter het proberen waard. Daarom hebben wij in onze nieuwsbrief eerst de ouders geïnformeerd over deze zaak, zodat zij ervan af zouden weten als hun kind zou vertellen over een meneer die hen bekeken had.
Meneer Jordens is toen een aantal keren op school geweest, steeds als hij even tijd had, en ging dan een poosje in een klas observeren. De kinderen die hem opvielen, werden even apart genomen - met een leerkracht en een IB-er erbij, omdat het anders voor sommige kinderen onveilig zou voelen, maar ook om ons als leerkracht te laten zien, wat hij zag - Hij keek dan naar de nek en rug - met kleren gewoon aan - of er asymmetrie was. Zo, ja dan werden de ouders geïnformeerd en werd er vrijblijvend behandeling aangeboden. De meest ouders - ik weet niet of ze het allemaal deden - maakte daar gebruik van en verschillende ouders waren heel enthousiast over het resultaat. Ik vond het frappant dat de asymmetrie bij sommige kinderen zo goed te zien was, dat wij het als leek ook konden zien. Het gebeurt nu ook wel dat collega's zeggen: "Zou dit kind soms last hebben van het kiddsyndroom?"
Wij hebben de afspraak dat wij zelf contact opnemen, als wij willen dat hij weer eens komt screenen. Het is dan alleen maar nodig in de lagere groepen, omdat hij de kinderen van de hogere groepen al gezien heeft. Het is nu al een paar jaar geleden dat hij geweest is, maar binnenkort ga ik weer een afspraak maken."
Onze school is door de Joh. Calvijnschool geïnteresseerd geraakt, ook is er op onze school een leerkracht die een kleinkind heeft die op jonge leeftijd behandeld is aan het KISS-syndroom. Met deze leerkracht heb ik meerdere keren gesproken over Sharon - ook al voordat Sharon in december 2007 bij haar in de klas zou komen - Ze was heel enthousiast. Ze sprak toen tegen mij uit dat zij zelf ook bij bepaalde leerlingen het gevoel had het misschien wel kidd kon zijn. Ik was toen al via Sjaco Jordens op de hoogte van zijn schoolbezoek aan de Joh. Calvijnschool, en opperde dat hij wel interesse zou hebben om ook op onze school te komen. Dat was wel eens ter sprake gekomen toen ik met Sharon bij hem voor een behandeling kwam. Ik heb toen contact opgenomen met Sjaco voor verdere informatie over de gang van zaken, en ik heb zijn folder op school achter gelaten. Daarna was het aan school wat ze er mee gingen doen. Ook heb ik deze leerkracht gewezen op het boekje van Eddy Lippens.
Ik denk dat de leerkrachten onderling in gesprek zijn gegaan en dat ze contact hebben opgenomen met de andere school. Er is best een lange periode overheen gegaan eer ze contact met Sjaco op hebben genomen.
Voor de rest is het ongeveer net zo gegaan als bij de Joh. Calvijnschool. De ouders zijn per brief geïnformeerd, waarna ze konden aan geven of ze bij hun kind kenmerken herkende en ze konden aan gegeven of hun kind wel al dan niet apart genomen mocht worden. Ook bij onze school was er een leerkracht aanwezig, maar uiteindelijk was het aan het desbetreffende kind om aan te geven of hij/zij dat wilde. Diezelfde dag kregen alle ouders een brief nogmaals over de gang van zaken en bij enkele stond de naam van hun kind erop vermeld. Die wilden Sjaco graag nog voor verder onderzoek zien. Bij onze school zijn tien kinderen apart genomen, waarna er acht over beleven. Enkele moeders heb ik aan gesproken en zij waren allen bereid om op Sjaco's verzoek in te gaan. Enkele hadden zelf hun kind opgegeven. Bij ons loopt de klassenobservatie nog niet zolang, maar tot nu toe weet ik dat er één jongen daadwerkelijk kidd heeft. Zijn moeder had dat niet verwacht. Kort geleden heb ik haar aangesproken, nog voor hun bezoek aan Sjaco of ze haar zoon herkende in de kenmerken. Dat was niet het geval - maar ze had zich er verder nog niet zo in verdiept - Na hun bezoek kwam ze naar me toe. Ze kwam heel enthousiast over - ik weet nog niet hoe het verder is gegaan met haar zoon maar hij moest in ieder geval regelmatig behandeld worden - Ze gaat binnenkort ook haar oudste zoon laten onderzoeken - hij zit op een speciale school - Ik zei tegen haar dat ik - haar oudste zat eerst bij Lillian in de klas - het vermoeden had bij hem dat hij misschien wel kidd zou hebben, maar er was nooit echt een opening bij haar om erover te praten. Dat blijft moeilijk. Van andere kinderen weet ik dat er enkele waren die lager in de nek problemen hadden en nu verder behandeld worden. Veelal kinderen met hoofdpijn klachten, de ouders waren blij dat dit ontdekt was – de nekklachten - Ook was er één kindje dat al onder behandeling was voor kidd maar waar school niks van af wist.
Ik heb met verschillende leerkrachten gesproken waaronder de coördinator en ze waren allemaal enthousiast.
Samen met nog enkele moeders hebben we verschillende leerkrachten aan gesproken en ook de directeur over de mogelijkheid om ook de hogere groepen te screenen. Aanvankelijk werd er niet door iedereen gelijk enthousiast gereageerd. Begrijpelijk achteraf want ze stonden zelf er ook nog wat sceptisch tegen over, maar dat veranderde na Sjaco's bezoek. Zover ik weet komt Sjaco tegen het einde van het schooljaar af en toe een klas observeren, zodat voortaan alleen nog een bezoek nodig is in de nieuwe 0/1 groep.
Helaas heeft tot heden dit laaste bezoek nog niet plaats gevonden. Ik hoop dat dit in de toekomst nog wel gebeurd.
Daarna heb ik mede op verzoek van een oud-bestuurslid van de Stichting Kiss- en Kidd in Nederland en uit eigen nieuwsgierigheid Sjaco Jordens een vragenlijst voor gelegd.
(tijdelijke foto's)
Vertel iets over jezelf.
Mijn naam is Sjaco Jordens. Ik woon in Krimpen aan de Lek samen met Petra en vijf kinderen.
Per 1 september heb ik mijn nieuwe Fysio en Manuele Therapie Praktijk geopend in Krimpen aan de Lek aan de Marijke Staete 6. (Dat is het in het nieuwe gebouw Marijke Staete aan de Hoofdstraat waar ook het kinderdagverblijf gevestigd is.)
Ik ben al 20 jaar werkzaam als Fysio en Manueel Therapeut, eerst in dienst bij een Fysio therapie praktijk en later 10 jaar als Maatschapslid. Nu is mijn wens om een eigen praktijk te beginnen uitgekomen en na een half jaar denken, praten en werken is het resultaat zichtbaar aan de Marijke Staete.
Mijn praktijk bestaat uit een grote wachtkamer met een leestafel, twee mooie ruime behandelkamers, een flinke oefenzaal, een keuken, een wasruimte, en twee toiletten. De sfeer is warm en persoonlijk geworden, want u moet naast het herstellen van uw klacht met plezier naar de Fysiotherapeut gaan!
Mijn specialiteiten zijn:
-Fysio Therapie
-Manuele Therapie
-Medische trainingstherapie
-Kiss Kidd kliniek Krimpenerwaard (behandeling van “huil”baby’s) In 2008 heb ik ongeveer 50 patiënten gehad met KISS/KIDD
Ik doe individuele behandelingen die vergoed worden door de ziektekosten verzekering. Een bezoek aan de fysio- manueeltherapeut is vrij toegankelijk. U hoeft dus niet meer langs de huisarts voor een verwijsbrief. In de komende maanden zijn er plannen voor het inrichten van de oefenruimte met apparaten en het starten van trainingsdagen. (individueel en in groepen). Vanuit de praktijk worden in de nabije toekomst ook lezingen en voorlichtingsavonden georganiseerd.
Er zijn plannen voor een directe samenwerking met meerdere disciplines: de verloskundigenpraktijk Lek en IJssel komt in de praktijk.
Ook zijn er gesprekken met andere medische disciplines (o.a. een psycholoog) om in de praktijk een kamer te gaan gebruiken voor consulten.
Waardoor ontstond je interesse voor het KISS syndroom.
Ik was net 1 a 2 jaar fysiotherapeut en was in Den Haag op het groot Fysio congres aanwezig bij een voordracht van een mevrouw. Zij was manueel therapeut en hield een pleidooi voor Henk Mohr, die trachtte het KISS/ KIDD syndroom te introduceren in Nederland. Daarbij ondervond hij de nodige weerstand bij de collega’s en werd hij voor ‘gek’ verklaard. De vrouw was zeer hartstochtelijk
aan het vertellen wat een huilbaby was en vertelde dat de therapie van Henk Mohr zeer goed werkte. Het verhaal maakte veel indruk en ondanks dat ik eerst nog in Militaire dienst moest en de opleiding voor Manuele Therapie moest beginnen wist ik diep van binnen dat ik dit ging doen in de toekomst!
Hoe is je klassenobservatie tot stand gekomen?
Ik zat op de kraamvisite van mijn buurvrouw die kleuterjuf was/is op de Johannes Calvijnschool. Ik vertelde van mijn specialisatie t.a.v. het KISS Syndroom. Daarop vroegen de verse ouders om een keer naar hun zoontje van 4 jaar, mijn buurjongetje, te kijken. Hij was heel stil, niet aanwezig, duimde of had een speen in. Hij sprak 2 woordenzinnen en was slecht verstaanbaar en was motorisch slap en onhandig en nog niet zindelijk. Ik keek hem na en heb hem behandeld. Na de eerste behandeling kon hij binnen 2 weken normale zinnen maken! Zijn motoriek maakte duidelijke sprongen vooruit en op school was de lerares ook enthousiast. Daarnaast was hij voor het eerst in zijn leven volwaardig in het grote gezin aanwezig!
De kleuterjuf realiseerde dat zij genoeg voorbeelden in haar klas en op school had lopen. Zij heeft dit toen in school ingebracht en na intern overleg ben ik toen gebeld om een keer langs te komen om eens door de klassen te lopen. Ik ben toen langs geweest en diverse kinderen bekeken samen met een docente erbij in de lerarenkamer. Daarna is er met de ouders overleg geweest met mijn bevindingen. De ouders hebben daarna gebeld voor een behandeling. De resultaten waren verbluffend! Bij de ouders, leerkrachten en ook zelfs bij mijzelf. Ik ben daarna nog een of twee keer op de Calvijn geweest en een keer op de Admiraal de Ruyter. Een hoop kinderen zijn geholpen!
Heb je nog andere plannen t.a.v. KISS syndroom met de eigen praktijk?
Ja heel veel. Ik noem het in mijn praktijk nu KISS/KIDD Kliniek Krimpen. De bedoeling is om met de samenwerking met de scholen door te gaan. Ook de behandeling i.c.m. de Kinderfysiotherapeut Lek & Yssel moet verder uitgediept worden. Daarnaast komen de verloskundigen in de praktijk. Zij zijn als eerste bewust van een risicobevalling: voorkomen is beter dan genezen.
Ik ben van plan voorlichting te geven of te laten geven en mij meer in het KISS te verdiepen want er verandert nog steeds t.a.v. de ontwikkelingen met KISS Consultatie Bureau, peuterspeelzalen moeten ook op de hoogte ziijn van het KISS syndroom. Er is nog veel werk aan de winkel voor de huilbaby’s. Daarnaast is er een groep ‘vergeten’KISS baby’s. Ook deze kinderen maar ook volwassenen verdienen aandacht en behandeling. Ook hierin is veel te doen!
Na ongeveer een half jaar twijfelen heb ik besloten om dit stuk over de klassenobservatie ook op mijn weblog te plaatsen - het is nl. de bedoeling dat het onderwerp "klassenobservatie' ook behandeld wordt in een nieuwsbrief van de Stichting - Ik wil graag dat er (nog) meer bekendheid komt aan de mogelijkheid tot klassenobservatie in samenwerking met scholen en de gespecialiseerde kiss-therapeuten. Vandaar mijn besluit om dit eerder te plaatsen.
(mogelijk worden er later nog foto's bij geplaatst.) | 
